Οι άνθρωποι της ζωής σου και τα μαθήματα που έρχονται να σου διδάξουν

 «Δεν μπορείς να τα ‘χεις όλα». Πρώτη φράση που μαθαίνουμε. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους. Άλλοι έρχονται για να μείνουν. Οι παρόντες. Άλλοι έρχονται και φεύγουν. Οι περαστικοί. Και είναι και εκείνοι που τρυπώνουν σα σίφουνας, ξυπνώντας βάναυσα όλους τους υποσυνείδητους φόβους και ενεργοποιώντας τις εκκρεμότητες των ανεπίγνωστων τραυμάτων, αποδημώντας αιφνιδιαστικά. Οι παρασιτικοί.  Όλες οι κατηγορίες των ανθρώπων έχουν κάτι να μας διδάξουν. Όλοι με κάποιο τρόπο αφήνουν το αποτύπωμά τους.

Οι παρόντες: Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι δικοί σου άνθρωποι. Οι όλο δικοί σου.  Εκείνοι που εκτιμάς, εκείνοι που αγαπάς και σε αγαπούν ανιδιοτελώς. Που σε αποδέχονται για αυτό που είσαι. Που σε στηρίζουν, που σε εμπνέουν, που αφουγκράζονται τις ανησυχίες και τους φόβους σου δίχως να σε κρίνουν. Εκείνοι που σε κάνουν  καλύτερο άνθρωπο. Είναι εκείνοι που σε ενθαρρύνουν να κλάψεις για να νιώσεις ανακουφισμένος. Αυτοί που με ένα βλέμμα σου θα ξέρουν επακριβώς πώς αισθάνεσαι.

Οι περαστικοί: Δεν μπαίνουν όλοι με τυμπανοκρουσίες στη ζωή μας. Κάποιοι έρχονται σε ανύποπτη στιγμή, αθόρυβα. Όσο λιγότερο όμως μένουν στη ζωή μας, τόσο περισσότερο μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε. Είναι εκείνοι οι συνοδοιπόροι που χτίζουμε μαζί, περπατώντας παράλληλα, μία οικειότητα που διαβρώνει κάθε προσωπείο και φέρνει στην επιφάνεια τον αληθινό μας εαυτό, εκείνον που αγνοούμε επιδεικτικά κατ’ εξακολούθηση. Είναι εκείνοι που ξέρουν την ουσία μας χωρίς να την αναλύσουμε, που μιλάμε μαζί τους με τα «μάτια» της ψυχής. Και μετά φεύγουν αφήνοντας μία γλυκόπικρη ανάμνηση: Γλυκιά γιατί καταφέραμε μαζί να βουτήξουμε στα πιο βαθιά και σκοτεινά νερά του ασυνειδήτου μας. Πικρή γιατί αυτή η περιπέτεια δεν έχει συνέχεια. Έχουν, όμως, επανδρώσει το καράβι των ψυχικών μας αναζητήσεων με πανιά ικανά να αντέξουν κάθε άνεμο και φουρτούνα στο ταξίδι της αυτοπραγμάτωσης.

Οι παρασιτικοί: Από πολύ μικρή, είχα την απορία πώς είναι τόσο εύκολο για ορισμένους ανθρώπους να δείχνουν κάτι εν γένει διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι. Στο διάβα του χρόνου, ανακάλυψα πως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που, με δανεικές παρουσίες, στολισμένες με θορυβώδεις εμφανίσεις και βαρύγδουπα λόγια, διαιωνίζουν την ψυχική τους λεηλασία παρασιτώντας σε ζωές άλλων. Έχουν τη δεξιότητα να βρίσκουν χώρο και χρόνο σε κάθε είδους σχέση, φορώντας τις μάσκες της αδυναμίας και της δραματοποίησης. Συχνά παρουσιάζονται ως εκείνοι που «χτυπήθηκαν» ανελέητα από τις καταιγίδες της ζωής, αδιάκοποι αγωνιστές στην προσπάθειά τους να ορθοποδήσουν. Προτάσσοντας το ατομικό τους συμφέρον, καταπατούν κάθε ηθική αξία προκειμένου ωφεληθούν. Λειτουργώντας αμυντικά, αποποιούνται την ευθύνη των πράξεών τους, προβάλλοντας τα συναισθήματά τους στους άλλους, ενεργοποιώντας κάθε είδος αμυντικού μηχανισμού. Δίνοντας εξαιρετικές παραστάσεις στο ρόλο «Drama Queen», καταφέρνουν να κερδίσουν την αμέριστη συμπάθεια όλων, τιτλοφορημένοι «αιώνια θύματα» προκειμένου να  μαγνητίσουν βλέμματα συμπόνιας.

Απ’ όποια κατηγορία κι αν προέρχονται οι άνθρωποι που θα περάσουν από το δρόμο της ζωή σου, όπως κι αν βαφτίσεις την παρουσία τους, πάντα έχουν ένα μάθημα να σε διδάξουν: Άλλοι έρχονται για να καταρρίψουν τον κόσμο που έχουμε πλάσει, άλλοι για να μας εξελίξουν. Άλλοι για να γεννήσουν ελπίδες, άλλοι για να ξυπνήσουν φόβους. Ο καθένας, ωστόσο, σημαντικός με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Σταμάτα, λοιπόν, τις συστηματικές απουσίες στα μαθήματα της ζωής σου και πιάσε χαρτί και μολύβι!   

Από τον/την Βίκη Παππά

Ψυχολόγος Α.Π.Θ. - MBA
Psychologist, MBA

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *