O ΘΥΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΧΝΑ Η ΑΜΥΝΑ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

Θυμός… πίεση….ένταση…. ενοχές!

…. Αυτές είναι οι λέξεις που μου έρχονται στον μυαλό όταν ανακαλώ στιγμές θυμού στην καθημερινότητα μου.

 Όλα ξεκινούν από μια αφορμή…

Συχνά είναι μια αφορμή που έρχεται από το περιβάλλον μας και είναι ικανή να μας βγάλει έξω από τα ρούχα μας! “Μα καλά πως συμβαίνει αυτό;” “Γιατί σε εμένα;” “Απαράδεκτο”.. είναι κάποιες από τις φράσεις που συχνά μας έρχονται στον μυαλό εκείνη την στιγμή.

Άλλοτε, η εκκίνηση του θυμού έχει ως αφετηρία τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και τους αναστοχασμούς που μας χτυπούν την πόρτα σε στιγμές που αισθανόμαστε ευάλωτοι και ευέξαπτοι. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές ο θυμός έρχεται στην ζωή μας για να κορυφώσει μια κατάσταση. Έρχεται για να προστεθεί σαν κερασάκι στην τούρτα μας. Μόνο που το βάρος του καταφέρνει να διαλύσει όλα όσα κοπιωδώς έχουμε χτίσει!

Aπό τον φόβο μας μήπως χάσουμε τον έλεγχο του θυμού μας συχνά τον κρατούμε δέσμιο. Στην πραγματικότητα, όμως, γινόμαστε εμείς δέσμιοι του θυμού μας, καθώς καταπιέζοντας τον παρατείνουμε την ένταση που αισθανόμαστε. Στρέφουμε το κάννιστρο του θυμού προς την πλευρά μας από τον φόβο μας να τον εκφράσουμε στους άλλους.Τότε συνήθως τα πράγματα χειροτερεύουν τόσο για την ψυχική όσο και για την σωματική μας υγεία. Γιατί τελικά καταπνίγοντας τον θυμό μας διατηρούμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου του.

Ο θυμός εξάλλου είναι σαν τα ελατήρια, όσο προσπαθείς να τον καταπνίξεις τόσο ξεπηδά μανιωδώς!

Από την καταστολή του θυμού, αργά ή γρήγορα, οδηγούμαστε στην εκτόνωσή του προς άλλες κατευθύνσεις. Από την άμυνα οδηγούμαστε στην επίθεση και, συχνά, η αφορμή για την έκφραση του θυμού μας δίνεται από τον άμαχο πληθυσμό. Εκτονώνουμε τον θυμό μας σε ανθρώπους που αισθανόμαστε ασφαλείς να εκφράσουμε ανεπιθύμητες πλευρές του εαυτού μας και που τρέφουμε την προσδοκία ότι θα παραμείνουν δίπλα μας, όπως και εάν τους συμπεριφερθούμε.

Η εκτόνωση του θυμού, εάν και μας προσφέρει μια ανακούφιση παροδικά, αναπόφευκτα μας οδηγεί στο κατώφλι των ενοχών και της ντροπής. Πολύ συχνά μετανιώνουμε για τον τρόπο που μιλήσαμε ή συμπεριφερθήκαμε σε άλλους ανθρώπους, όμως, δυστυχώς δεν μπορούμε να αναιρέσουμε τις πράξεις μας. Ματαιωνόμαστε και θυμώνουμε αυτή την φορά με τον εαυτό μας.

Βρισκόμαστε λοιπόν, μπροστά σε έναν φαύλο κύκλο, όπου κάθε αρχή και τέλος συνοδεύεται από θυμό και το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι πως μπορούμε να απεμπλακούμε από αυτόν.

Αυτή την φορά….

επιλέγουμε να κρατήσουμε μια απόσταση από τον θυμό. Επιλέγουμε να μην ταυτιστούμε μαζί του, αλλά να τον παρατηρήσουμε εξωνυχιστικά…

 Παρατηρώντας τον, αναγνωρίζουμε πως είναι ένα συναίσθημα που προκύπτει ξαφνικά και έχει την δυναμική να μας μεταμορφώσει σε μια ανεπιθυμήτη εκδοχή του εαυτού μας. Διατρέχει όλο μας το σώμα και σύντομα κάνει ταχύτερη και πιο κοφτή την αναπνοή μας, κάνει την καρδιά μας να χοροπηδάει ασταμάτητα, μας προκαλεί εφίδρωση, βάζει φραγμούς στην γλώσσα και ένα κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι ή άλλες φορές μας θολώνει το μυαλό και μας ωθεί να συγκρουστούμε.

Αυτή την φορά, όμως, αντί να παρασυρθούμε σε μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις, παίρνουμε μερικές βαθιές ανάσες. Εστιάζουμε στα σημεία του σώματος μας που βρίσκονται σε ένταση και προσπαθούμε μέσα από βαθιές αναπνοές να χαλαρώσουμε την ένταση που βιώνουμε.

Μέσα από μια πιο χαλαρή θέση, καταφέρνουμε να πάρουμε τα ηνία του θυμού μας και αναζητούμε τα αίτια πρόκλησής του. Διαλύουμε το θολό τοπίο των σκέψεων και επικεντρωνόμαστε στην πηγή του θυμού μας. Είναι πιθανόν να προκύπτει από κάποια αδικία, εκμετάλλευση, απόρριψη ή αδιαφορία σε βάρος μας. Μπορεί να είναι απότοκο της προσωπικής μας ματαίωσης ή της απώλειας.

Πολύ περισσότερο ο θυμός μπορεί να αποτελέσει την άμυνά μας απέναντι στον πόνο!

Κατανοώντας την πραγματική αιτία του θυμού, αρχίζουμε μια διαδικασία αξιολόγησής του. Αναρωτιόμαστε έαν πράγματι αξίζει τον κόπο να θυμώσουμε και να συγκρουστούμε για αυτό που συνέβη. Αναζητούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση. Εξετάζουμε τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες μας και αμφισβητούμε όσες από αυτές είναι παράλογες ή υπερβολικές.

Εάν συνεχίζουμε να αισθανόμαστε θυμό, στρεφόμαστε στις διαθέσιμες επιλογές για τη διαχείριση της κατάστασης. Επιλέγουμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει μακροπρόθεσμα στα πιο ωφέλιμα αποτελέσματα. Χρησιμοποιούμε την δύναμη του θυμού μας για να ανακατευθύνουμε όσα μας ενοχλούν.

Χρησιμοποιούμε τον θυμό μας συνειδητά ως όπλο για την θετική αλλαγή!

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Μαχάτμα Γκάντι, ο θυμός είναι για εμάς είναι ό,τι η βενζίνη για το αυτοκίνητο- μας βοηθά να προχωράμε και να φτάνουμε σε ένα καλύτερο μέρος. Δίχως αυτόν δεν θα είχαμε κίνητρο να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις. Είναι μια ενέργεια που μας ωθεί να ξεχωρίσουμε το δίκαιο από το άδικο!

Από τον/την Κατερίνα Φουρκιώτη

Ψυχολόγος,
Msc στην Κλινική Ψυχολόγια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *